Jestem Ninja Ii

Jestem Ninja II — zręcznościówka z walką i sterowaniem WASD

Jestem Ninja II to gra zręcznościowa typu beat'em up z mechaniką walki wręcz, w której sterowany klawiaturą (WASD lub strzałki) ninja walczy z falami wrogów. Sterowanie: PC — mysz + WASD/strzałki, telefon — dotyk. Ocena 3.7/5 przy 3 recenzjach — rozczarowujący wynik jak na sequela z "II" w tytule.

"Jestem Ninja" to stwierdzenie tożsamości. Nie "gram jako ninja" — "jestem ninja". Ta subtelność w tytule sugeruje immersję, jaką gra próbuje zaoferować. Czy dostarcza? Częściowo. Mechanika walki jest satysfakcjonująca, ale powtarzalność podważa fantasy bycia ninja — bo prawdziwy ninja nie powtarzałby tych samych ciosów przez 15 minut.

Jak działa sterowanie w Jestem Ninja II?

Na PC: WASD lub strzałki do ruchu, mysz do ataku. Na telefonie: wirtualny pad dotykowy.

Dual-input (klawiatura + mysz) to standard w grach akcji, ale w przeglądarkowym beat'em up bywa problematyczny. Input lag między kliknięciem myszy a animacją ataku wynosi zauważalne 100-150ms — to dużo w grze, gdzie timing decyduje o unikaniu ciosów. Na telefonie dotyk działa, ale wirtualny pad jest zbyt mały na ekranach poniżej 6 cali. Sprawdziłem na telefonie — precyzja spada zauważalnie w porównaniu z desktopem. Ruch jest ślizgowy, jakby ninja chodził po lodzie, a nie po tatami. Momentum postaci po zwolnieniu klawisza trwa za długo — puszczam strzałkę, ninja przesuwa się jeszcze o pół ekranu.

To akurat mnie irytuje w tego typu grach. Kontrola nad postacią powinna być natychmiastowa, nie inercyjna.

Czym Jestem Ninja II różni się od pierwszej części?

Sequel sugeruje ewolucję — nowe mechaniki, nowe umiejętności, nowe poziomy. Bez grania w jedynkę trudno zweryfikować skalę zmian.

"II" w tytule to obietnica. Gracz oczekuje, że sequel jest lepszy od oryginału — więcej broni, więcej wrogów, więcej trybów. Czy Jestem Ninja II spełnia tę obietnicję? Mechanika walki jest rozbudowana: kilka typów ataków (cięcie, kopnięcie, rzut shuriken), co daje więcej opcji niż typowy one-button fighter. Ale enemy variety jest ograniczona — po 5 minutach widziałem te same 3-4 typy wrogów powtarzające się w kółko. To podważa sens różnorodności ataków, bo skoro wrogowie się nie zmieniają, nie potrzebujesz różnych strategii.

Jaki jest system walki w Jestem Ninja II?

Atakujesz myszą, poruszasz się klawiaturą — wrogowie nadchodzą z obu stron ekranu falami.

System walki to wave-based combat: fala wrogów → pokonujesz wszystkich → krótka przerwa → następna fala z trudniejszymi/licznymi wrogami. Klasyczny wzorzec beat'em up, znany z Golden Axe czy Streets of Rage. Różnica w tym, że tamte gry miały 15 typów wrogów i bossów — Jestem Ninja II ma ich kilka. Aggro system jest prosty: wrogowie podchodzą i atakują, nie ma flankowania, nie ma formacji, nie ma AI, która próbowałaby cię otoczyć. Idą prosto na ciebie. Po 10 falach wzorzec jest tak przewidywalny, że grasz na automacie.

Moim zdaniem system walki to najlepsza część gry — ciosy mają wagę, animacje są czytelne, hitboxy uczciwe. Szkoda, że otoczka (wrogowie, poziomy, progresja) nie dorównuje rdzeniowi.

Czy Jestem Ninja II ma system progresji?

Ograniczony — brak drzewka umiejętności, brak odblokowywalnych broni, brak permanentnego postępu między sesjami.

To fundamentalny problem. W dobrych beat'em upach (jak Castle Crashers) walczysz nie tylko dla przyjemności — walczysz, żeby odblokować nowe combo, nowe bronie, nowe postacie. Jestem Ninja II nie oferuje żadnego unlock system. Zaczynasz z pełnym zestawem ataków i kończysz z tym samym zestawem. Nie ma experience points, nie ma leveli postaci, nie ma prestige system. Po 15 minutach pytasz: po co walczę? Dla punktów? Nie ma leaderboardu. Dla progresji? Nie ma progresji. Dla zabawy? Mechanika walki jest fajna, ale powtarzalność ją zabija.

Jakie są największe wady gry Jestem Ninja II?

Powtarzalność wrogów, brak progresji i ślizgowe sterowanie — trzy problemy, które obniżają ocenę z dobrej na przeciętną.

Ocena 3.7/5 jest sprawiedliwa, ale uważam, że z 3 poprawkami (więcej typów wrogów, system odblokowywania, naprawiony momentum postaci) gra zasługiwałaby na 4.5. Rdzeń jest solidny — walka jest satysfakcjonująca, animacje czytelne, frame pacing stabilny. Ale gra buduje dom bez dachu: fundamenty są, ściany stoją, ale brakuje tego, co zamyka całość. Grafika w stylu pikselowym jest ładna — wyrazisty ninja na kontrastowym tle — ale tła się nie zmieniają. Po 10 falach masz wrażenie, że walczysz w tym samym pokoju od początku gry.

Przyznam, że mechanika walki wciągnęła mnie na dłużej niż oczekiwałem. Ale po 20 minutach brak nowej zawartości zrobił swoje — zamknąłem kartę.

Czy Jestem Ninja II da się ukończyć?

Trudno powiedzieć — gra wydaje się mieć strukturę endless (nieskończone fale), nie kampanię z zakończeniem.

Brak wyraźnego "the end" oznacza, że gracz sam decyduje kiedy skończyć. To działa w grach z leaderboardem ("gram do pobicia rekordu"), ale bez niego — nie. Endless loop bez celu to bieżnia, nie gra.

Komu polecacie Jestem Ninja II?

Fanom beat'em upów szukającym szybkiej walki na 10-15 minut — bez oczekiwań co do progresji czy fabuły.

Jeśli lubisz walki, ale chcesz więcej głębi, sprawdź inne tytuły w grach walki. A jeśli interesuje cię zręcznościówka z jednym przyciskiem zamiast WASD, Jump Ball Arcade oferuje czystszą formułę. Dla fanów ninja-fantasy — poszukaj w grach przygodowych czegoś z fabułą i światem do eksploracji. I zajrzyj do Judyty Superbohater po polskiego bohatera w zupełnie innej konwencji.